Relaties

[Bo]

Respect Thomas     

Ach het loopt zoals het loopt denk ik he, komt er iemand op je pad, dan wordt het soms wat  zoek eerst het koninkrijk van God en al het andere zal je bovendien geschonken worden.....

En ja soms maken mensen de keuze om echt alleen te blijven, had ooit gesprekken/hulp van anders geaarde man, hij had zijn leven zo ingedeeld en om gegooid, dat hij anderen tot hulp en dienst was en kón dat ook, zo een happy single, samen met Zijn Heer!

[Vis]

Wat ik mij afvraag.....Als je onvrijwillig alleen blijft.....hoe ga je daar mee om? Want vrijwillig dan is het je eigen keuze.....soms heb je die keuze niet, en heb je het maar te nemen zoals het is......

[Maarten]

Dat lijkt me klote .

[Gerlise]

Ik ken ook wel vrouwen die dus geen relatie hebben of ooit hebben gehad. Ik ben altijd blij geweest dat ik wel een relatie heb kunnen opbouwen en getrouwd ben. Ik heb dat altijd erg graag gewild, maar was niet bewust op zoek. Ik kwam hem echt onverwachts tegen, kende hem niet. Zag hem en was verkocht...
Sommige mensen kennen hun huidige partner al heel lang, sommige via een site, anderen weer net als ik.

Het lijkt me echt vreselijk als je wel een relatie wilt, en niet de juiste tegenkomt....

[Lineke]

Wat ik mij afvraag.....Als je onvrijwillig alleen blijft.....hoe ga je daar mee om? Want vrijwillig dan is het je eigen keuze.....soms heb je die keuze niet, en heb je het maar te nemen zoals het is......

Ik denk dat daar ook een stukje vertrouwen en geduld om de hoek komt kijken. Ik geloof tenminste dat God ons leven bestuurt en dat Hij, beter dan wie ook, weet wat goed is voor je. En als dat alleen zijn is, dan mag je ook van hem de kracht daarvoor verwachten om dat te dragen en je leven een goede invulling te geven. Is dat met een partner dan zal Hij het ook op Zijn tijd geven. Natuurlijk is dit makkelijk gezegd, maar zelf heb ik dat wel zo ervaren.

Ik was 25 voordat ik mn man tegen kwam via internet. Het kwam helemaal niet uit, want ik zou 3 maand naar Tanzania gaan. Maar achteraf zie ik wel duidelijk dat het veel beter was om hem juist daarvoor te leren kennen. In de tijd dat ik in Afrika zat hebben we ontzettend veel gebeld, gesmst, gemsnt en hebben we elkaar veel beter leren kennen dan we anders zouden hebben gehad als ik in NL was gebleven. En ten tweede heeft hij ook dat gedeelte van mn leven meegemaakt.

Zelf dacht ik al wel, als ik op mn 28e nog alleen ben, dan ga ik naar het buitenland. Maar goed, ben ondertussen getrouwd, en misschien gaan we nu wel samen naar het buitenland. Dus zo'n stellingname komt vaak niet echt uit.

[Little Fish]

Ik denk dat het geduld hebben wel heel moeilijk kan zijn en dat je aan jezelf kunt gaan twijfelen of je wel goed genoeg bent enzo.

[Lineke]

Klopt, maar je moet wel in jezelf blijven geloven. Als je weet dat je waardevol bent voor God, dan geef je jezelf niet maar zo weg....

[Willibrord]

Vrouwen die denken dat ze zichzelf weggeven moeten wel een verschrikkelijk zelfhaat hebben.

Mensen moeten niet gericht zijn op een relatie maar is leren  alleen te zijn met zichzelf en zijn/haar eigen gezelschap zijn,en beseffen dat een mens altijd alleen is.Hen die altijd bij de mens is zijn de  Heilige Engelen en God de Vader door Zijn Zoon Jezus Christus de Verrezen Heer.

[Thomas]

Ja als je dat vertrouwen hebt en je rustig kunt overgeven aan de tijd, vertrouwen hebt in God en daardoor in jezelf, dan heb je niet de drang dat er iets moet gebeuren voor een bepaalde tijd in je leven, maar veel mensen hebben dat vertrouwen niet, niet in God en al helemaal niet in jezelf en je denkt dat je oud begint te worden en alleen blijft, als je daarnaast ook nog twijfels heb over je geaardheid, dan ben je als bijna 30er langzamerhand de kluts kwijt, raakt in paniek dat het toch zal blijken dat je homo bent!!(dit zijn natuurlijk allemaal mijn gedachtengangen van toen, 32 jr terug!!) als je dan opnieuw een meisje treft waar je goed mee kunt praten, dan WIL je al gauw graag denken dat dit het meisje zal zijn waar je lang op hebt gewacht(de verwachting dat je ooit nog tot over je oren verliefd zult worden, is dan allang naar de achtergrond verdrongen) en je trouwd dus!! krijgt algauw samen kinderen, lieve kinderen, waar je erg blij en dankbaar mee bent samen, je probeert je aan te passen in het huwelijk, het is tenslotte geven en nemen, jou latente gevoelens voor jongens/mannen probeer je steeds weg te drukken, maar komen steeds, en af en toe heftig terug!! Dan na jaren getrouwd te zijn geweest en na het ontdekken van internet, blijkt dat er veel meer te beleven valt in homo-(sodom en gomorra denk je dan) -land want in de jaren tachtig was dit allemaal ondenkbaar dat JIJ, ja JIJ HOMO bent!! Jij?? nee, iederen overkomt zoiets, maar JIJ?? Nu 32 jaar getrouwd, 4 oudere kinderen, 2 kleinkinderen later, je bent hetero getrouwd, 62 jaar!! en je voelt je steeds meer HOMO!! en het knaagt en het knaagt, het laat je nooit meer met rust!! jaren van depressies, een uit de kast komen voor je vrouw en kinderen, hogebloeddruk, diabetes, vrachten aan medicaties,  het blijft je bezig houden en te weten dat die verliefdheid, waar je altijd op hebt gewacht nooit meer zal komen. En het geduld waar men van spreekt is dan al lang op!! De liefde van God moet me op de been houden, samen met de liefde en het geduld van mijn vrouw voor mij!!

[Mischa]

Lieve mensen,

Ik ben op dit forum gekomen om ook een duit in het zakje te doen aangaande het volgende:

Wat ik mij afvraag.....Als je onvrijwillig alleen blijft.....hoe ga je daar mee om? Want vrijwillig dan is het je eigen keuze.....soms heb je die keuze niet, en heb je het maar te nemen zoals het is......

Het lijkt me echt vreselijk als je wel een relatie wilt, en niet de juiste tegenkomt....

Helaas heeft bovenstaande betrekking op mij. Het is iets dat mij de laatste tijd meer bezig houd dan mij lief is. Het ontbreken van een speciaal iemand in mijn leven maakt mij bij vlagen ongelukkig en die vlagen komen de laatste tijd steeds vaker.

Mensen om mij heen weten er ook wel van, maar de oplossing is niet zomaar voorhanden. De knop om en het loslaten is iets dat ik niet zomaar kan. De goede raad van anderen, of bemoedigend bedoelde woorden; 'samen zijn is ook niet alles', komen altijd van mensen die zelf niet alleen zijn. En die goedbedoelde raad brengen ze ook zelf nooit in praktijk (doe dan je eigen vriendin weg als het alleen zoveel beter zou zijn, niet?).

Alle tips en trucs heb ik inmiddels ook allemaal wel gehoord. De gouden tip bestaat niet, dat is in elk geval wel duidelijk. 'Het komt als je er niet naar zoekt' is ook een leugen gebleken, want er zijn zat tijden geweest dat ik er niet mee bezig was en toen kwam 't ook niet. Wat betreft het tegenkomen van iemand heb ik ook zo'n beetje wel elk pad bewandeld, want ik zit ook echt niet in een hoekje te wachten totdat ze naar mij toe komt. Van de echte wereld tot het internet, ik kom overal wel onder de mensen.

Waar het aan ligt bij mij, daar kom ik maar niet achter. Ik ben iemand die erg open en eerlijk is. Dat laatste probeer ik tenminste. Vrienden spreken dat ook uit. Ze komen graag bij me voor gezelligheid, raad en emotionele betrokkenheid. Helaas zijn onder mijn vrienden alleen jongens (en hun vriendinnen soms).

Het beeld dat ik van mijzelf heb en het al zo lang alleen moeten zijn, strookt in mijn ogen niet meer. Er is in mijn hele verleden nog niet één voorval geweest waar ik nu met een beetje hoop op terug kan kijken. Zo van; gemiste kans, volgende keer beter. Geen mislukte relatie, zelfs geen avondje lol. Dat maakt mij erg onzeker en dat zal ik dan ook wel uitstralen, wat het er ook weer niet makkelijker op maakt natuurlijk. Maar ook hier is 'even de knop om' niet zomaar te doen. Ik ben nu eenmaal hoe ik ben. Ik ervaar dat ik alleen maar wordt afgewezen op enkele minpunten, maar nooit eens een kans krijg op basis van mijn pluspunten.

Of zou het dan toch zo zijn dat uiterlijk weer eens de beslissende rol speelt? Als dat waar is ben ik kansloos natuurlijk, want ik ben geboren met een hazelip. Maar om eerlijk te zijn weiger ik dat te geloven. Ok, het maakt de eerste indruk wel moeilijker, dat besef ik ook wel. Maar ja, waar blijft dan degene die mij bewijst dat uiterlijk er niet toe zou doen en het toch echt om de binnenkant gaat?

Behalve een denker ben ik ook heel erg een gevoelsmens, een moeilijke combinatie. Aan spullen hecht ik niet zoveel waarde meer. Ik ben met weinig tevreden, of dat wil zeggen, ik heb alles wel wat ik wil. Ik mis echt iemand in mijn leven om gelukkig te mogen maken. Echt, zo zie ik dat wel. Niet geheel onbaatzuchtig, want daaruit hoop ik ook mijn geluk weer te halen natuurlijk.

De laatste tijd heb ik het zwaar. Veel mensen in mijn omgeving vinden het geluk, of hebben er juist problemen om, en komen dan bij mij. Ik kan de laatste tijd nog maar moeilijk dat geduld opbrengen. Ik merk dat ik kribbig word en er steeds minder uit mijn handen komt. Het zien van liefde bij anderen begin ik als pijnlijk te ervaren. En ik ben juist altijd zo'n positief mens geweest!

Ik denk dat het geduld hebben wel heel moeilijk kan zijn en dat je aan jezelf kunt gaan twijfelen of je wel goed genoeg bent enzo.

Inderdaad zijn dat wel de gedachtes die ik heb. Ik kan er maar niet de vinger op leggen waar het aan ligt bij mij, maar het kan toch ook niet zo zijn dat het dan aan alle andere mensen ligt? Ik beschik echter (denk ik) wel over voldoende eigenkennis om te (denken te) weten dat ik gerust wel een goeie ben. Goed genoeg om een ander gelukkig te maken in een relatie. Beter dan veel anderen die ik zie of gezien heb. Dat verlangen is er en dat kan ik niet gemakkelijk opzij schuiven. Het geduld begint zo langzamerhand ook wel op te raken en ik ben bang voor de bodem van die put.

Twijfel en onzekerheid betreffende relaties is iets dat ik wel vaker hoor van mensen rond de twintig. Ook hier lees ik enkele (bemoedigende) reacties van mensen die pas 'laat', rond hun twintigste, hun liefde hebben gevonden. Ik ben inmiddels vijfendertig...

[Bo]

He Mischa, allereerst leuk dat je je hebt aangemeld hier 
En gelijk met de deur in huis valt, je zorg met ons hier deelt, pijnlijk vind ik het om te lezen allemaal, doet me wat en kan me het een beetje indenken en begrijpen.
Ik weet verder te weinig van je, ik ga er van uit dat je een man bent (je naam? ) geen idee eigenlijks en of je hulp ervaart van God??
Ik wil je bedanken voor het delen, het lost je probleem voor nu niet op, maar hebt het een beetje van je af kunnen schrijven, ipv helemaal voor jezelf houden, opkroppen, ik hoop dat je het hier niet bij laat en we wat meer van je mogen zien, ontdekken, maw welkom Mischa!!

[Doremi]

Hoi Mischa, allereerst welkom! Wat lijkt me dat moeilijk, als je graag wilt, er ook je best voor doet maar het wil toch niet lukken. Helaas, ik heb geen tips voor je. Maar dat verwacht je geloof ik ook niet hè?
Daarbij deel ik die ervaring niet, ik was er vrij vroeg bij. Maar mijn man was wel wat laat (30), dat bij hem in de familie niet ongebruikelijk dus ik heb geen idee of hij zich ongerust maakte. Maar dat lijkt me ook niet bepaald een troost. Het lijkt wel of ik het steeds meer om me heen zie, ik heb een aantal vriendinnen tussen de 25 en 40 jaar, hoogopgeleid, die ook niemand kunnen vinden. Ik zou niet weten wat er mis met hen is, ze zien er goed uit, zijn aardig, slim. Daar ligt het gewoon niet aan. Zijn mensen tegenwoordig angstiger om zich te binden? Vrijheid, blijheid? Nasleep van alle scheidingen die we tegenwoordig om ons heen zien? Geen idee.

Ik denk toch ook niet dat een hazelip werkelijk een probleem vormt, al zal dit eea waarschijnlijk wel nét een tikje lastiger maken. Ik weet natuurlijk niet hoe erg het is... Mijn man heeft een chronische ziekte met destijds heel vervelende gevolgen en dat heeft ons ook niet tegengehouden.

Ik kan me heel goed voorstellen dat je er een beetje kribbig van wordt. Ik denk wel dat het voor jouw welzijn belangrijk is dat je energie blijft stoppen in je vriendschappen. Daarbij is het ook nog eens zo dat men over het algemeen de neiging heeft om negatieve mensen te ontlopen. Het is slim om niet al te lang negatief te blijven. Heb je wel iemand waarmee je hierover kunt praten? Iemand waar JIJ je ei kwijt kan?
In ieder geval hoop ik echt voor je dat je een fijne relatie zult vinden. Sterkte!

[Mischa]

Dank voor de reacties en een warm welkom!

In antwoord daarop het volgende:

Inderdaad ben ik een man, al komt de naam Mischa ook wel voor bij vrouwen.

Ook geloof ik. Al begint dat momenteel wel twijfelachtig te worden wegens het ontbreken van het ervaren van hulp.

Laat ik duidelijker zeggen dat ik een heel open mens ben en dat het hier schrijven niet het 'van mij afschrijven' is geweest. Ik krop geen dingen op. Mijn vrienden weten hier in meer of mindere mate allemaal wel van. Ik vertel wel wat er in mij omgaat zodat mensen dat ook begrijpen en ze eventuele reacties en stemmingen van mij ook begrijpen zullen. Ik zei al; ik ben een gevoelsmens en een denker. In een mate die zeldzaam is. Misschien zit daar het probleem ook wel.

Ik verwacht geen tips en ook de oplossing verwacht ik hier zeker niet. Maar wellicht vind ik hier inzichten die mij kunnen sturen in een richting die ik nog niet kende. Wellicht een manier om het een plek te geven. Het beetje betrokkenheid geeft natuurlijk ook een beter gevoel, al ben ik er niet op uit om zielig gevonden te worden ;-) De vraag kwam hier op het forum voorbij en ik denk niet dat er veel mensen zullen zijn die deze kunnen of willen beantwoorden op de manier die ik doe.

Het voorbeeld van de hoogopgeleide vrouwen die moeite hebben een partner te vinden zie ik toch net even anders dan mijn probleem. Zij kunnen gerust wel iemand vinden, maar niet de juiste in hun optiek. Vrouwen worden steeds zelfstandiger en daarmee ook veeleisender. Wat hen in mijn ogen juist alleen maar interessanter maakt, maar dat even ter zijde.

Wat betreft mijn hazelip mag ik nog helemaal niet klagen. In vergelijking met veel leeftijdgenoten die hetzelfde hebben is het bij mij zeer netjes weggewerkt. Al blijf je het wel zien natuurlijk. Ook heb ik geen spraakgebrek, iets dat ook vaak voorkomt in zo'n geval. Kortom, zelf heb ik er geen moeite mee, vrienden ook niet, dus zullen er vast veel meer mensen te vinden zijn die er mee kunnen leven. En iemand die er wel moeite mee heeft is toch niet de juiste persoon voor mij.

Ja ik heb genoeg mensen om mee te praten, echter, je komt er uiteindelijk niet veel verder mee. Na alle tips, trucs en bemoedigingen voor de zoveelste keer gehoord te hebben val je alleen nog maar in herhaling. Er zit geen verandering in dus mensen om mij heen krijgen ook niet het gevoel dat ze iets voor mij kunnen doen. Ik wil ze ook niet het gevoel van machteloosheid geven en zeker ook niet elke keer komen zeuren.

Ik doe mijn best om positief te blijven en het geduld en vooral de liefde voor anderen op te kunnen blijven brengen.

[Doremi]

Ik vind dat je er echt veel aan doet en hebt gedaan. Ik heb helaas verder geen ideeën voor je, je gaat uit, zit op internet, hebt vrienden. Gevoelsmens en denker zou vrouwen toch juist moeten aantrekken, lijkt mij heerlijk om een partner te hebben die ook op dát vlak een klik geeft.

Wat betreft die hoogopgeleide vrouwen had ik begrepen dat het juist andersom was, dat ze niet makkelijk een relatie kunnen vinden omdat mannen een tikje angstig zijn voor hoog opgeleide vrouwen, vandaar dat ik het als voorbeeld aanhaalde.

Ik kan je helaas niet helpen maar wens je wel veel succes!

[Vis]

Misha, je legt de vinger op de zere plek...je voelt je machteloos...het is zo ongrijpbaar en onbegrijpbaar....hoewel je niet weet 'wat de oorzaak is' gebeurt het toch, en idd niet eens op de manier van dat het gruwelijk misgegaan is in het verleden....verre van dat....lastig en enorm moeilijk te accepteren...ik kan je ook geen antwoord geven, helaas....hoewel ik iets jonger als jij ben loop ik tegen veel dingen aan die jij hierboven beschrijft......Wat ik probeer is er minder aandacht aan te geven, en hoewel ik het niet wil het te nemen zoals het nu is. Niet dat ik mijn kans gemist heb, nee dat niet wat misschien komt die nog...als ik het niet verwacht....misschien komt die ook niet (wat me op dit moment een nachtmerrie lijkt, en waar ik niet aan wil denken) Wat ik probeer is om sowieso niet in een negatieve spiraal terrecht te komen...want daaruit is het lastig terug te komen....(maargoed dat hoef ik jou niet te vertellen) En uiterlijk speelt niet zo'n grote rol als men odet geloven. Niet in je voordeel ook niet ik je nadeel.....Als ik een aantal dames moet geloven, zie ik er in hun ogen goed uit. Tuurlijk is het leuk als iemand dat over je zegt, vind ik ook maargoed, eigenlijk wil ik zo niet gezien worden.... Ik weet zeker dat jou hazelip niks aan jou als persoon af doet, ook niet voor mogelijke partners....

Sterkte in deze strijd!